30 شهریور...اولین سال

حرفم نمی آید...

این روزها همه ی وجودم چَشم شده....

این روزها خوب است...خوش حالم! از این بلوغ!!! از این رشد..

این پنج سال و نیم ما کاشتیم....حالا باید مراقبت باشیم فقط ...تو ریشه دوانده ای...تو رشد کرده ای...سخت می شود خاکت را عوض کرد...حالا باید نظاره گر باشیم...خاک و آب و نور را برایت فراهم کردیم ...حالا نوبت توست....

برو پسر....به سویِ نور و روشنی...

این روزها را می بلعم....با جانم...به اندازه ی روزهایِ بی تکرار گذشته، اشتیاقی وصف نشدنی دارم برای روزهایِ آتی...

رادین! تو کی اینقدر بزرگ شدی؟ در نظرِ دیگران همان رادین کوچولوی همیشگی هستی و برایِ ما رادین کوچولویِ بزرگ...

رفتارمان را بزرگ تر کردیم.....

عزیز دل مادر...اولین قدم در  راه دانایی ات مبارک...                                     

جشنی پاییزی گرفتیم......

امسال اولین سالیه که با اومدن ماه مهر...

خونه ما هم غرق مهر و مهربانی و شادی و شور و نشاط شده...

بعد از سیزده سال زندگی مشترک...امسال اولین سالیه که با آهنگ باز امد بوی ماه مهرر....

قلب من تندتر میزنه...

غرق شادی همراه با یکم نگرانی میشه...

من و تو پنج ساله همیشه با هم و کنار هم بودیم....

من چطور چهار ساعت ندیدنتو تحمل کنم

اما خب مگه میشه جلوی بزرگ شدنتو گرفت...

باید بزرگ بشی و بال و پر بگیری و بری بالای بالای..اوج بگیری و به بالاترین و بهترین مدارجی که حقت هست برسی...

تو اوج بگیر و برو...منم بدنبالت میام...قول میدم جلوی دست و پات نباشم و جلوی پیشرفتتو بخاطر وابستگیم ب تو نگیرم...اما دعام همیشه بدرقه وجود نازت خواهد شد...عشق بهاری من....

امروز رفتیم و لیست خرید واسه مدرسه را برات خرید کردیم...

چ حس خوبی بود....

سجده ی شکرم در برابرِ این بالندگی جز تشکری ساده نیست...خدایا پذیرا باش....شکرالله.